Egipt, wycieczki do Egiptu

Świątynia Luksorska jest jednym z dwóch głównych zabytków w południowej części Egiptu. Kolejnym interesującym zabytkiem jest świątynia w Karnak.

Świątynia w Luksorze swój początek zawdzięcza wyobraźni Amenhotepa III, gdyż to właśnie rozpoczął jej budowę. Następcy tego faraona kontynuowali jego dzieło, jednakże ostateczny kształt zyskała w czasach faraona Ramzesa II. Świątynia Luksorska zwana jest także czasem Świątynią Narodzin Amona. Świątynia Luksorska połączona jest aleją procesyjną ze Świątynią w Karnaku o długości ok. 3.0 km. Aleję okalają sfinksy z głowami baranów, gdyż baran „był zwierzęciem” Amona. Aleja ta prowadziła do wielkich pylonów ustawionych już przez Ramzesa II (pylon=w architekturze starożytnego Wschodu: każda z dwóch masywnych budowli kamiennych o kształcie trapezu, stawianych obok bramy wiodącej do świątyni lub pałacu). Przed nimi znajdowały się dwa obeliski, z czego jeden z nich został w 1833 wywieziony do Paryża, a w 1836 ustawiony na placu Zgody. Ponadto oprócz obelisków stało sześć posągów Ramzesa, jego żony Nefertari i ich córki Maritamon. Do naszych czasów przetrwały tylko dwa z nich. Za pylonami znajduje się dziedziniec Ramzesa otoczony podwójną kolumnadą. Po prawej stronie dziedzińca znajduje się kaplica Hatszepsut, po lewej zaś meczet Abu Al Hagaga.

Dziedziniec Ramzesa połączony jest z dziedzińcem Amenhotepa III trójnawą długą salą. Przy wejściu do kolumnady Amenhotepa stoją dwa ogromne posągi Ramzesa III, który nakazał postawienie 10 swoich podobizn. Kolumny zwieńczają głowice w kształcie rozwiniętego kwiatu papirusu.

Dziedziniec Amenhotepa poprzedzony jest hypostylową, za którą znajduje się najstarsza część świątyni – sanktuarium poświęcone triadzie bóstw tebańskich: Chonsu, Muti, Amonowi.

W czasach rzymskich świątynia była traktowana jako obóz wojskowy, natomiast dla chrześcijan świątynia była po prostu kościołem.

mgr Renata Markiewicz